İYİ DOSTLAR BİRİKTİRİN

   

    Üniversitedeyim, ilk senem hatta ilk günüm. Annemler beni bırakıp geri dönmüşler, bir de arkadaşım var yanımda, çocukluk arkadaşım. Birlikte aynı şehirde aynı üniversiteyi kazanmışız. Çok güzel geçti ilk gün ev arkadaşlarıyla kaynaşma zamanları falan. Her şey çok güzelken sabahın ilk ışıklarıyla karnımın sağ tarafında bir sancıyla uyandım, bu sancı dakikalar içinde çok şiddetlendi ve dayanılmaz bir hal aldı. Birkaç dakikaya kalmaz mide bulantım başladı, arkadaşımla ben ne olduğunu anlamaya çalıştık. Kendi yatağıma alıştığım için belimin tutulduğunu falan düşünüyorum. Daha sonra kremlerle arkadaşım masaj yaptı belki iyi gelir diye biraz da sıcak uyguladık. Artık nefes aldıkça sancım daha da dayanılmaz olmuştu ve hastaneye gitmemiz gerektiğini konuştuk. Hiç bilmediğimiz, kimseyi tanımadığımız bir şehir, hastanenin nerede olduğunu bile bilmiyoruz. Attık kendimizi durağa, durağın yanında kendimi yerde çığlıklar içinde bulmuştum. Hep öyle olur ya otobüsü ne kadar çok beklersen o kadar gelmez. O gün de öyle oldu, yarım saat boyunca kıvrandım yerde. Neyse ki otobüs geldi ve şoföre bizi hastanede indirmesini söyledik. Hastaneye gittik, henüz reşit olmadığım için çocuk aciline yolladılar. Muayeneden sonra doktor hemen anladı, böbreklerimde taş varmış, bana ambulansla gelip gelmediğimi sordu. Hayır cevabını alınca çok şaşırdı nasıl geldiğime. Daha sonra serum takılması, kan tahlili yapılması gerektiğini söylediler. Ben daha da korktum. İlk defa annemsiz hastaneye geliyorum, canım çok yanıyor, bir yandan arkadaşım yanımda olmasaydı ne yapardım onu düşünüp ağlıyorum. Sanki ben onun bebeğiymişim, o da benim annemmiş. Öyle güzel ilgilendi benimle, hiç bırakmadı ellerimi, hep teselli etti, geçecek diye. Daha sonra idrar tahlili, röntgen, kan tahlili sonuçları, biz beklemeye başladık. Gariptir ki hastaneye geldiğim halimden hiçbir değişiklik yoktu, hala canım aynı şekilde yanıyordu, serum fayda etmemişti. Hemşire hanım bugün böyle ağrıyacak, eğer bir daha kötü olursan hemen ambulansı ara dedi. O öyle diyince daha da korktum. Bir şekilde eve döndük, arkadaşım ilaçlarımı aldı, içtim. O gece arkadaşımla sarılıp ağlayıp birbirimize sıkı sıkı sarılıp uyuduk. İyi ki varsınlar havada uçuştu hep. Evet arkadaşlar o hep iyi ki var, eğer o olmasaydı o gün başıma nelerin geleceği tahmin bile edemiyorum. Güzel dostlar biriktirin, sadece iyi günde değil, hatta en çok kötü gününüzde yanınızda olacak, yeri geldiğinde size ablalık, annelik yapacak. O arkadaşımı ve sizleri gözyaşlarım eşliğinde öpüyorum…

okur

Yazar: i-k

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.