Taşacak bu deniz dizisindeki bazı sahneleri ne zaman izlesem gözyaşlarımı tutamıyorum. Aynı şekilde, müziklerini dinlediğimde de. İlk başta neden bu kadar çok ağladığımı anlayamadım.Sonra parçalar yavaş yavaş birleşti.Sanki dizinin geçtiği Trabzon’un taşında toprağında, Adil Koçari’nin konağında, Esme,Eleni,Adil üçlüsünün aile dinamiklerinde benim bir daha geri getiremeyeceğim zamanlara dair bir şey vardı.Koçari konağının mutfağındaki tabaklık annemin evindeki mutfaktaki tabaklığı hatırlatıyordu.Eleni’nin, Yunanistan’a dönmek için ayrılacakken Adil’e “keşke babam sen olsaydın.” deyip de sarılmasında, Adil’in kendi kızını bilmeden o sarıp sarmalayışında benim kendi babama asla söyleyemeyeceğim, asla söylemediğim sözler ve hasretini çektiğim bir şefkat vardı. Esme’yi,Şerif’in elinden kurtardıklarında Eleni, Adil’e “Hani babalar kızlarının kahramanıdır ya, sende benim kahramanımsın.” demesinde benim kendi babama asla söyleyemeyeceğim o cümle vardı.Sanki havalimanındaki o sahnede esen rüzgar, havalimanın sakinliği, gecenin bürüdüğü ışıklarda küçükken babaannemde kaldığımızda, annemin evin dışındaki mutfaktan kulplu, cam bardaklarda getirdiği sütlü nescafenin tadı vardı.Dışarısı soğuk ve karanlık, kış ayındayız.Ama içerisi sıcacık.Tıpkı büyüklerin yaptığı gibi nescafe içiyoruz,sütlü.Duvarların ve kapıların turkuazına vuran beyaz ışık demetleri. Her adımda ayaklarımızın altında gıcırdayan ahşap zemin ve evin kendine has kerpiç kokusu. Anneannemde, teyzemlerle hep bir arada, sobanın olduğu küçük salona sıkışmışız. Çaylar sıcak, bazılarının elinde bir tığ veya örgü işi.Çocuğuz ve masumuz. Tuvalet koridorun en sonunda kalıyor diye yalnız gitmeye korkuyoruz.Sobanın içindeki odunlar çıtırdayarak yanıyor. Sönmeye döndükçe yenisi ekleniyor. Girişteki büyük salon, bayram seyranda cümbür cemaat oluyor. Herkes ayrı bir telden çalıyor. Annemin bulaşıkları yıkarken giydiği önlük, o parlak sarı ışıklar.Çocuğuz,küçüğüz ve masumuz. Hep beraberiz. Birlikteyiz. Sımsıkı. Ta ki ölüm, bir bıçak gibi kalbi ortadan ikiye yarana kadar.Sonra zaman geçer, küçükler büyür; büyükler yaş alır. Kimisi okulunu bitirir kimisi ise bir sonraki döneme geçer. Kimisi evlenir kimisinin de çocuğu olur, torunu olur.Ama hane kapanır.Artık annem o mutfağa önlüğüyle girmiyor. Artık kuzenlerimle tablet kavgası yapan, minderlerden ev yapan o kız çocuğu da değilim. Anneannemin limonlu, açık çayı yok. Koridorun sonundaki tuvalete giderken korkmuyorum.Bayramda kimse artık oraya gelmiyor.Zaman, hepsinin üstüne bir perde örttü. Bembeyaz bir perde, kefen misali.Bazen, bir düğün vesaire olduğunda evde kalıyoruz.Bir kış gecesinde sobayı yakıyoruz. Yanıyor ama ısıtmıyor. O kadar uzun süre yanmamış soba ve o kadar uzun süre boş kalmış ki duvarlar.Her şey aynı gözükse bile hiçbir şey eskisi gibi değil. Eskisi gibi olmaya yakın bile değil.Bir sabah uyandım ve ben artık bir çocuk değildim. Bir sabah uyandım ve anneannem yoktu. Bir sabah uyandım ve herkesin kendi yoluna gittiğini, gitmek zorunda olduğunu gördüm. Bir sabah uyandım ve hiçbir şey o sabahın gecesinde olduğu gibi kalmadı. Hayat denilen bu anlam veremediğim şey ve eşlikçisi zaman hepsini alıp götürdü ilerlediğimiz tek yönlü yolda. O yüzden, ne zaman taşacak bu deniz izlesem ya da müziklerini dinlesem, orada bir yerlerde kendi kalbime dokunan bir el görüyorum ve çok özlüyorum.
İlginizi Çekebilir
