HADİ GEL BENİMLE İYİLEŞ

   Sabaha kadar yumrukladığın duvarların sesi çıkmıyor diye mi bu öfken?

   Benim açmadığım yaralarını sarmaya kalkışım mı hatam?

   Gökyüzünün güzelliğini hiç göremediğin için mi bu kaygın?

   Her günün sonunda yine senin yanında dinlenmek isteyişim mi suçum?

   Hiç bu kadar güzel sevilmediğin için mi bu hissizliğin?

   Ellerimle ellerinin hiç ayrılmasını istemediğim için mi bu hayal kırıklığım?

   Yüreğini mi kırdılar, ondan mı bu çabasızlığın?

  

    Bak canımın içi, anlıyorum, lanet olsun ki seni anlayabiliyorum. Senin de kanadını kırmışlar, seni de bir yolun sonunda yalnız bırakmışlar, senin de canından canını almışlar, senin de evini yakıp yıkmışlar, senin de kalbini karartmışlar. Bir kez dinle beni, hepsini yaptılar, üzgünüm ki hepsini bana da yaptılar. Ama kalktım ayağa, tabii ki kolay olmadı, olur mu hiç öyle? Bana bırak kendini, o hiç göremediğin güneşin doğuşunu birlikte izleyelim, gökyüzünde baktığında o hiç hissedemediğin huzuru hisset benimle. Çıkalım sokaklarda sabahlara kadar delicesine dans edelim, o hiç yaşayamadığımız zamanımıza dönelim. Yoldan geçen küçük çocukları sevelim, onlara şekerler alalım, bir çocuğun yüzündeki gülümseme biz olalım, bu o kadar güzel bir his ki, gel benimle yaşa. Sana şu dünya üzerinde hiç yaşayamadığın, hiç yaşatmadıkları mutluluğu yaşatayım. Ben istiyorum ki artık seni iyileştirebileyim, seni bu hale getiren ben değilim ama iyileştiren olabilirim, yaralanacağımı biliyorum bunu yaparken, benim için de hiç kolay olmayacak ama senin yüzündeki gülümsemeyi görünce her şeyi unutacağım, hep öyle oldu ya zaten, yine öyle olsun. Yalvarırım iyileş artık benimle..

okur

Yazar: i-k

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.