Erken Final

Parka gitmiyorum birkaç gündür. Umudumu kaybettim tohum yok olmaya yüz tuttu. Oysa ne çok isterdim filizlenmesini…

Farkettimde parka çıkmak için seni bir neden olarak seçmişim kendime. Yoksa ben çok sık parka gitmezdimki hem ben havlayan köpektende korkarım hiç güvenemem sanki her an ısıracakmış gözüyle bakarım hep ama severim aynı zamanda. Seni beklerken gelen köpekleri sevmiştim mesela ve havlasa bile kaçıp gidememiştim çünkü seni bekliyordum, gidemezdim. Bir öncekinde pes etmiyorum demiştim fakat bazen erken final yapmak daha büyük sancıları önlüyor. 

Belkide hiç beklememeliydim en başından. Fakat o kadar uzun süre geçtiki sevmeyeli, sevilmeyeli. Bir his kalbin komadan çıktığına dair bir belirti aradım ve buldum. Seninle birlikte iyileştiğimi hissettim artık sevebiliyorum hayatı insanları. Ben, gerçekten iyiyim diyorum artık. 

Bliyor musun, bazen düşünüyorum bizim köşede gördüm seni neden bakmadım acaba hangi binaya girdiğine? Oysa çok ilgimi çekseydin bakardim belkide. Fakat dedim ya ilk kez parkta o küçük köpeğin yanıma oturduğunda çektin ilgimi. Bir an evinin yan binadaki dairelerin oturuyor olman düşüncesi aklıma geliyor keşke diyorum orda olsada bir gün karşılaşsak bak görüyor musun, erken final olsada hala içimde bir umut var. Hem belki oradasın ama ben bilmiyorum. Neyse bitti işte bu hikayede mutlu sonlu mu, sanmam fakat biraz umutlu bir son. 

Son

yazar

Yazar: Acemiyazar

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.