Boşluk.

Tarihsiz ve tarifsizim,en çok da yabancıyım.

kime ve neye bilmiyorum.sadece yabancıyım.her sabah istemediğim bir yerde uyanmanın vermiş olduğu ağır duygunun altında eziliyorum her zaman ki gibi.çocukluğumun geçtiği  bu ev,beni barındıran bu yatak,benimle yaşadığım tüm o yıkıma şahit olan duvarlar,bir zamanlar adına insanlarla tartıştıgım tüm o eşyalar,hepsi beni içine çekmeye ve bana bir o kadar da yabancı gelmeye başlamışken,nasıl hâlâ burdayım anlayamadığım, ama ısrarla diğer günlerin yanına ekledigim bir benzer gün.her gün daha fazla acı,daha fazla ezilmişlik hissi.hepsi gereksiz ve yabancı. Rol yapma gereksinimi bile duymuyorum,bıraksınlar istiyorum beni.

yanıma, kardeşlerimin aksine başkalarının kucağında veya elden ele dolaşmadıgım, akıllarına gelip çektikleri tek küçüklük resmimi ve şiir defterimi alıp gitmek istiyorum.çok zor olduğunu,çok şey istediğimi hiç mi hiç düşünmüyorum utanç da duymuyorum,belki bencil olurum ama o bile umrumda değil gerçi.yaşamak için yıllarının geçtiği yeri terk etmen gerektiğini idrak edince ne düşünmeli insan bilmiyorum.nereye,ne zaman,nasıl gitmeliyim onu da bilmiyorum.nefes dahi alamadığım bir yerde ömrümü geçirecek olma ihtimali bile fazla ve gereksizdir. benim intiharım, istemedigim bir yerde yaşamak olmamalı.

Vedat ve Furkan’ı görmek istiyorum artık,beni yanlarına alsınlar,kanayan yaralarımızla gülelim istiyorum komik bile olmayan şeylere.belki Van gogh gelir sonra. bayadır görmüyorum onu ,özlemiştir belki beni.

Umarım yani…

okur

Yazar: nhtriycon

Blog OkurBlog Yazar

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.