Bir Ölüm Süresince

Bir Ölüm Süresince

Güneş gibi karanlık gecelerin ardına aydınlığı getiriyor olmasaydın eğer beklemezdim seni. Tüm dünyalık savaşlara son vermeseydi bakışların, sevmezdim gözlerini. Sana ulaşmak için uğraşmazdım ulaşamayacağımı en baştan biliyor olsaydım. Tekrar yolun başından başlasam yaşamaya, bu kez yürümezdim, koşardım. Ölüm beni yakalamadan önce yetişirdim sana. Yollarımı uzatmazdım cümlelerim kadar ve tuz atmazdım yemeklerime; tatsız tuzsuz hayatıma denk olsun diye. Bu kez kara kalemlerle yazmazdım seni kağıtlara, ismin hayatıma renk olsun diye. Gece gibi güneşi söndürmeseydi hüzünlü bekleyişler, kimse beklemezdi sevdiğini. Ayrılıklar soğutmasaydı aşıkları birbirinden dünyaya kış gelmezdi. Aşıklar  soğumasaydı birbirinden araya giren mesafelere ayrılık denmezdi. Ben gecelerce sevmeseydim her gece hecelerimde sen olmazdın. Bir tanışıklığı olmasaydı eğer hayatımın ölümle, ölüm hayatıma bu denli sokulmazdı. Bana yazılacak her son seni içermeseydi belki de hayatı bu kadar içerlemezdim. Diyorum ya, bir ömür süresince ölüm kovalarken beni ben bir ölüm süresince bekliyor olacağım seni. Bir ölüm ne kadar sürer diye sorma; sevenler ölene kadar yaşamaz, sevdiğiyle yaşayana kadar da ölmezler.

Rapor Et

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Yorumlar

Yorum Yazın
  1. ‘Bana yazılacak her son seni içermeseydi belki de hayatı bu kadar içerlemezdim.’

    Yayınlanan her yazınız sizi farklı bir tarzda kabul etmemi imkansızlığa yaklaştırıyor. Yine yer yer düşündüren, farklı boşluklara iten bir yazı olmuş. Elinize sağlık.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yükleniyor...

0

Facebook Yorumları