Bu loş ışığı seviyorum. Eşimle oğlumu sabah gönderdikten sonra kızımın uykusunun ağır basıp göz kapaklarının uykuya teslim olmasıyla beraber, baş başa kaldığım kapalı perdelerin gün ışığını gölgelediği bu loş ışığı seviyorum.Bana ilham veriyor. Çayımı kahvemi alıp beni manen uzak diyarlara götüren kitaplarıma gömülebilmek ücretsiz iznin sağladığı en büyük nimetlerden biri. Evet tam da istediğim buydu. Çayımı kahvemi alıp ruhumun manevi ihtiyaçlarına cevap verecek kitaplar okuyabilmek, acele etmeden hayatı yavaş yavaş tecrübe edebilmekti. Bunun için ikinci çocuğumu dünyaya getirip bir de maaşımdan feragat etmem şart mıydı bilmiyorum ama ben ancak bu şekilde bu noktaya gelebildim.
Şimdi işe gitmek için trafikle cedelleşen eşimi ve okulun bencil ortamında dimdik ayakta durmaya çalışan jentilmen oğlumu düşünürken bile yoruluyorum. Onlar için dua ediyorum. İçimde büyük bir yorgunluk ve inzivaya çekilme arzusu var. Kitaplarımla çayımla bıraksınlar beni.
Sonra birden çocukluğum aklıma geliyor. Benden hem yaşantı hem inanç hem de kültür olarak çok farklı insanların arasında karakterimle inancımla var olmaya çalışan bir öğrenci olarak eve geldiğimde yatağımı yastığımı ve battaniyemi severdim. “Canım battaniyem benim işte geldim yine seninleyim çok şükür geldim der ve sarılırdım.”
Acaba o zamanlardan kalma bir özlem miydi bu?Bilinmez…
Ama bildiğim şey şu ki ihmal edilen ruhumu tamir etmekten gayrı hiç bir şeye büyük bir iştiyak duymuyorum. Eskiden istediğim kadar gezemediğime üzülürdüm. Gezilecek güzel mekanları ve coğrafyaları gördükçe hayıflanır dururdum. Daha ne çok gezilecek yerler var diye sabırsızlanırdım. Şimdi ise Allah ne kadar ömür verdiyse ve kaderimde nereleri göreceğim yazılıysa o kadar gezip göreceğim, hırslanıp dursam kaç yazar diyorum. Ama okumak ve şu an sahip olduğum hayat tecrübesinin bahşettiği gözlükle ruhen bambaşka diyarlara ve zamanlara gidebilmek ben de muazzam bir mutluluğa sebep oluyor. Evet tam olarak istediğim buydu.
Sonra birden bu his bende başka şeyleri harekete geçirdi. Bir arkeoloğun kazarken bulduğu parçayı gördüğü ilk an, bilincinde uyanan tarihsel planda o nesneyi nereye koyacağını bulma arzusu gibi bu hissin kökenini bulmak istedim. Fırçamla yavaş yavaş üstündeki tozu temizledim.
Aman Allah’ım !
Ben akademiye de bunun için girmemiş miydim? Neydi benim akademisyen olma arzumun altında yatan fikir? Okumak, bol bol okumak ve yazmak, öğrenmek, bilgiyi insanların hayatına anlam katacak şekilde paylaşabilmek ve bu sayede rızkımı kazanmak…Bu değil miydi? Başlangıç noktasından ne kadar uzaklaştırılmışım ve beni doktorayı bitirip, akademinin türlü türlü zorluklarına katlanmamı sağlayan nihai arzumu gerçekleştirebilmek için meslekten geçici bir süre ayrılmayı tercih etmek zorunda kalmışım. Huzurluca okumak ve yazmak için çıktığım bu yolda huzurluca okumak ve yazmak için yolculuğa ara vermişim hem de koşa koşa…
Hedefe ulaştırmak şöyle dursun kendimi bulabilmek için beni yutan bu yoldan savrulmuşum bile isteye…
Belki bilmeden verdiğim bu karar ruhumun kendini koruma iç güdüsünün bir refleksi olabilir mi? Ruhumun ihtiyaçlarını fark edebilmem için minik bir meleğin varlığına ihtiyacım vardı belki de. O minik ruh ile ilgilenirken yeniden zihnimde canlanan “insan yavrusu ne ister ve onu özünde ne mutlu eder ?” soruları ile baş başa kalmak, kendimi yeniden inşa etmem ve kendime yeni bir yol bulmam için verilmiş bir fırsat olabilir mi?
