Bi'kuple nefes

Nasıl derler bilmiyorum, belki de kendimi buraya attım diyebilirim, kocaman bir soluk almak istedim, hayatı kenara bırakıp ağız dolusu bir soluk almak, neden böyle dedim biliyor musun çünkü devam ettikçe daha da derinleşiyor.. korkularım, üzüntülerim, kaygılarım. içimde ki o hissi durduramıyorum ilerlememek isteyen bu hissin haklı çıkmasından korkuyorum. Gerçekten ne istiyorum? mutluluk mu?, huzur mu ?, bir okyanusta – denizden dahi korkan ben- acı çekerek ölmek mi ? vizeye çalışmak yerine burada oturmuş son damlasının taşmamak için titrediği içimi bu satırlara döküyorum. sorguluyorum her gün kendimi sorguluyorum bir insana sohbet ederken neden bu kadar gerildiğimi.. neden 4 yıldır uzakta olan biriyle ilişki yaşadığımı sorguluyorum işte.. hatta bazen acaba çok mu zekiyim diyorum – burada bana gülen insanlar olabilir- ama hem bu kadar duygusal olup hem de nasıl bu kadar her duyguyu birbirine bulaştırabilirim ki.. salak mıyım ya da gerizekalı da olabilir.. sahiden niye.. küçücük bir işi yaparken bile korkuyorum. psikiyatriste gittim, ya da aklınızdan geçtiği gibi özgüvensiz olduğumu biliyorum benim istediğim düşünceler değil istediğim bana benim aynım olan bir insan onunla harika bir dostluğumuz olsun ve bu hayatta başka insanların beni kırmasına izin vermesin hatta bende onun başkaları tarafından kırılmasına izin vermiyim.. ama asla olmuyor. Nasıl bir insanım biliyor musunuz.. hem geniş bir düzlükteki çöpleri tek başına mutulukla temizlemek isteyecek kadar hayat dolu.. hem de ekmek almaya çıkarken bile korkacak kadar özgüvensiz. Haddinden fazla kırılgan ve kırılmamak için insanlara yaklaşmayan. Ben üzülmemek için hissetmemeyi seçen bir insanım. 

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.