Bi ağlayıp çıkcam

Zamanın akışına kaptırdık kendimizi, dün sokaklarda koşturup oynayan bir çocuktum ve bugün 30′ lu yaşlarının başında bir kadınım. Hayatımın bu noktasında artık bazı meseleleri halledip hayatımı rayına oturtmuş olduğumu hayal etmiştim hep ama şuanda tam bir fiyasko… Hedeflerimden bir tanesi evlenip mutlu bir aileye sahip olmaktı, günümüz Türkiye’sinde, her sabah kadın cinayeti ve kadına şiddet haberleri ile uyanınca bu hayalin gerçekleşmemesi pek de şaşırtıcı değil aslında. İkinci olarak mesleki açıdan tatmin olmuş ve mesleki heyecanımı kaybetmemiş olmak en büyük hayallerimdendi. Ama bunlara sahip olmak da lüksmüş. Evet sevdiğim biri işim var, mesleki açıdan tatmin oluyorum, ama heyecanımı kaybettim, sadece mesleğime karşı da değil hayata karşı da bir heyecan duymuyorum. Üçüncü olarak ailevi ilişkilerimin mükemmel olduğunu ve sonsuza kadar böyle devam edeceğini düşünürdüm, ama içimde aileme karşı bastırmak da çok zorlandığım bir öfke var, önceden onlarla zaman geçirmek keyifliyken artık yokluklarının bile farkında değilim. Dördüncüsü ise yıllar geçse de arkadaşlarımla devam eden ilişkilerimin olduğuydu ancak benim içe dönük ve kötümser bakış açım kaynaklı olsa gerek bu konuda da sınıfta kalmışım. Para pul işlerine hiç girmiyorum, orası herkesin malumu… 

Dertleşmek ve içimi dökmek istiyorum ama insanlara bunları anlatmak yerine gelip buraya ağlamaya sızlanmaya karar verdim. Başarısızlıklarıma ve hayatıma kısa bir girizgah yaptım ilerleyen dönemlerde ruh halime göre neyden dertliysem o konularda yazacağım. Lütfen kimse gelip bunlar kimin umurunda yazmasın çünkü kimsenin umurunda olmaması zaten benim umurumda değil, burası benim ağlama duvarım. Bi ağlayıp çıkcam.

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.