Arıyorum

Nasıl başlasam bilemiyorum. Öncelikle aramaya nasıl başladığımı anlatmak daha kolay olacak sanırım. Anime dünyasını bilir misiniz. Japonların animasyon filmlerini ve dizilerini. Ben anime dünyasını üniversite 1.sınıfta bir arkadaşımın tavsiyesi ile keşfetmiştim, o zamandan beri severek takip ederim. Üniversite son sınıfta yine aynı arkadaşımın tavsiyesi ile bir anime izledim ve o zamandan beridir arıyorum. Kendimi arıyorum.

Violet Evergarden, anime ismini baş kahramanın kendisinden alıyor. Karakterimiz savaşın ortasından büyümüş ve savaşmakta çok yetenekli olduğundan dolayı silah olarak kullanılmış, hiç insani bir değer görmemiş olan yetim bir kız çocuğu. Çocukluğundan itibaren hep savaşta yalnızca silah olarak kullanıldığı için karakterimiz duygusuz olarak yetişmiştir. Anime, karakterimizin savaş sonrasında mektup yazarak duygularını keşfetmesini konu almaktadır. Duyguları keşfetmek için insanların hislerini anlatan mektuplar yazmaktan daha iyi bir yol olabilir mi ? (Diziyi Netflix’te bulabilirsiniz. Japonca Türkçe altyazılı izlemenizi tavsiye ederim.)

” Her mektupta birinin kıymetli duyguları var ve her mektup teslim edilmeyi hak eder “

Animeyi izlerken bir şey dikkatimi çekti, ben yalnızca dizi veya film izlerken üzücü olaylar yaşandığında ağlıyorum. Normalde duygusal bir insandım ancak zamanla duygularımı o kadar gizlemeye alışmışım ki zamanla ben de onları kaybetmişim. Bazen korkardım, bazen sevinir, bazen üzülürdüm ama insanlara bunları belli etmemeye çalışırdım. Onların yanında ne çok mutlu olur ne öfkelenirdim ve de asla ağlamazdım. Bu bende öyle yer etmiş ki beni gerçekten üzen bir olay yaşadığımda yalnız olsam bile, beni kimse görmeyecek olsa bile ağlamazdım. Bu üzücü olaylar daha sonra bir şeyler izlerken aklıma gelir ancak o zaman üzüntümü yaşayabilirdim. Normal yaşantımda duygularımı kaybetmiştim ve bende Violet gibi onları bulmalıydım.

Defterimle bu vesile ile tanıştım; aynı Violet gibi duygularımı bulmak ve onları anlamak için kendime mektup yazma yolunu seçtim. O zamandan itibaren beni zorlayan şeyler yaşadığımda bunları defterime yazdım ve duygularımı anlamaya çalıştım. İşte o zamandan beri arıyorum.. Arıyorum … Arıyorum ve zamanla keşfediyorum. Duygularımı ve de kendimi.

“Sevdikleriniz her zaman size göz kulak olurlar”

Bu yazımı sevdiklerime ve sevenlerime adıyorum. Bana her zaman göz kulak olduğunuz için size minnettarım.

Bu yazıyı nasıl buldunuz?

2 yorum

Yorum Yazın
  1. Duygularınızı yazmakla çok güzel bir şey yapmışsınız . Duygularımızın üstünü örtmek yerine , duygularımızı anlamaya çalışmak en güzeli elbette . Ama maalesef günümüzde yaşadığımız olaylar sonucunda duygularımızı gizlemeyi öğreniyoruz ve bu da bizim kendimizden uzaklaşmamıza neden oluyor … Yazmak her zaman iyidir , yazdıklarımız bizim iç dünyamızı yansıtır …. Güzel bir paylaşım olmuş, kaleminize sağlık

  2. Hepimiz seçemediğimiz bedende, rol üzerine kurulu düzenin içine yerleşiyoruz. Önce farkında olmuyoruz fakat sonradan farkına varıyoruz düzenin. Kendimizi gizlemeyi öğreniyoruz. Bize kalansa; yazdıklarımız, okuduklarımız, yaşadıklarımız…
    Hislerinizi yazıya çok güzel biçimde aktarmışsınız. Yazınızı akıcı buldum. Ayrıca okurken net biçimde anlaşılıyor. Emeğinize sağlık.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.